19:00 |
21:00 |
|
|
|
SIETSKE VERSUS THE - Sietske Tjallingii, 6 min |
JOURNAAL ca. 10 minuten |
PLOT POINT - Nicolas Provost, 15 min |
ZOO - Bert Haanstra, 10 min |
DICHTWEEFSEL - Frans van de Staak, 20 min |
NEW BABYLON DE CONSTANT - Victor Nieuwenhuijs en Maartje Seijferth, 13 min |
DE TIJD - Johan van der Keuken, 45 min
|
LA SEINE A RENCONTRE PARIS - Joris Ivens, 32 min |
ANIMATIEFILM - Il Luster Producties, ca 6 min |
|
[GÖDEL - Igor Kramer, 24 min] |
|
|
|
Voor iedere bezoeker is er een gratis boek over filmkunstenaar Nicolas Provost.
|
|
Nederland 2005, 104 min
Tim Boerhave, lector in de filosofie, verliest zijn benen bij een bomaanslag. Wie is de dader? Het
laatste beeld voor de explosie, een beeld dat op Tims netvlies is gebrand, is dat van een grote
zwarte hond met een sardineblikje aan zijn halsband, die opsprong tegen de keukendeur.
Voor Tim is de vraag naar de dader minder urgent dan de vraag naar het waarom. Niemand heeft de
aanslag opgeëist. Hij kan geen reden verzinnen waarom juist hij als doel is uitgekozen. Hij weigert
aan te nemen dat hij het slachtoffer is van een stom toeval of van een misverstand; dat het
pakketje domweg op het verkeerde adres is afgeleverd. Is hij gestraft voor een misdaad waar hij
zich niet van bewust is?
De roman The Mystery of the Sardine van Stefan Themerson werd gepubliceerd in 1985. In 1986 verscheen de Nederlandse vertaling onder de titel: Euclides was een ezel. Het boek trof me, het is diepzinnig en speels, met glasheldere scènes die je meevoeren in een raadsel waarvan de oplossing steeds verder weg lijkt. In de film wilde ik een soortgelijke balans vinden, in situaties met een tragische maar ook een grappige kant.
Tim, een lector in de filosofie met een vrouw en een dochter, krijgt onverwacht bezoek, vlak voordat de hond met de bom opduikt. In de roman is dat een literatuuronderzoeker. Ik heb gekozen voor een filmconservator die een projector bij zich heeft om een fragment uit een film te vertonen. Het fragment dat we zien is afkomstig uit een avant-gardefilm van Stefan Themerson uit 1937: Het Avontuur van een Goede Burger. Na afloop laten we het hele filmpje zien (10 min).
De conservator vraagt Tim wat een van de Poolse zinnen uit die film betekent. Tim vertaalt: 'De hemel zal niet neerstorten als je achteruit loopt’. Nog geen minuut later springt de hond met de bom tegen het raam van zijn villa op: de hemel stort neer.
Sovjetunie 1974, 108 min
In dit sterk autobiografisch getint verhaal laat Tarkovski de keuze van zijn zoon, die moet kiezen tussen hem en zijn gebrouilleerde vrouw, parallel lopen met zijn jeugd tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen scheiding en pijn aan de orde van de dag waren. Zowel de moeder als de eerste echtgenote van het onzichtbare vertelpersonage worden vertolkt door de indrukwekkende Margareta Terechova.
Journaalbeelden uit het Rusland onder Stalin, het Russisch / Chinees grensconflict in 1969, de Tweede Wereldoorlog en de Spaanse Burgeroorlog van 1936 tot 1939 worden vermengd met de reconstructie van herinneringen, fantasieën en hallucinaties.
Tarkovski begon aan het script in 1964. De film is opgenomen tussen 1973 en 1974 in de buurt van Moskou. De film heeft in een eerder stadium verschillende titels gekend. Tarkovski heeft hem onder de naam Bekentenissen aangeboden aan de Russische filmkeuring maar het script werd afgewezen. Hoewel de kenmerken USSR elementen allemaal aanwezig zijn - een sterke moeder, veel heroïsche legerbeelden en patriottisme - vond men kennelijk toch de film complex en ontoegankelijk. Later in 1974 is de film alsnog goedgekeurd hoewel men geen toestemming gaf hem te vertonen op het internationale filmfestival in Cannes.
Rusland 1993, 50 min
Tussen 1990 en 1993 werkten Beatrijs Hulskes en Mirjam van Veelen - beiden opgeleid aan de Groningse kunstacademie Minerva - in de beroemde Lenfilm-studio's.aan de verfilming van een kort verhaal van Tatjana Tolstaja.
Een man glipt in zijn fantasiewereld als hij de stem van een operazangeres hoort. Als hij ontdekt dat ze nog leeft, besluit hij haar op te zoeken. De man is in echte fictie te zien, zijn fantasie wordt in de film in animatie vormgegeven.
Georgië, Sovjet-Unie 1980, 60 min
In een overvolle derdeklas treincoupé zitten Guja en Trifona noodgedwongen tegenover elkaar. Guja is een boers en grofgebekt type, maar in de binnenzak van zijn jas verzorgt hij liefdevol een mus. De sjieke Trifona geeft zich uit als een gevierd zanger en vertelt zijn nieuwsgierige reisgenoten over succesvolle optredens in exotische oorden en mooie theaters.
Guja ergert zich tijdens de reis enorm aan de verhalen van de gedistingeerde Trifona, van wie hij vindt dat het een oplichter is. Hij vraagt in steeds grovere woorden Trifona te stoppen met het vertellen van onzin, maar Trifona wordt verdedigd door de hele coupé tijdens een handgemeen. Als op de volgende dag de mannen elkaar weer treffen is een nieuwe confrontatie onvermijdelijk, maar blijken de rollen omgekeerd.
Nederland 1982, 92min
6 Personages proberen het gevoel van harmonie uit hun kindertijd te hervinden. Via gedachtenstromen wordt de intensiteit van hun kinderjaren, het optimisme van hun jeugd en de desillusie bij het ouder worden beschreven. Golven is in zijn vorm geen romanverfilming in de gebruikelijke zin. De beelden zijn geïnspireerd op de vorm van het boek. de toeschouwer wordt meegenomen op een ontdekkingsreis. Via elementen uit het heden wordt hij langzaam gevoerd naar een historische fictie.
►Vooraf:Nederland 2009, 32 min
Het complexe, vaak onopvallende monument wordt middels vier verschillende camerabewegingen in beeld gebracht: te voet, vanuit de lucht, vanaf het water en over de weg. De film laat de Stelling zien als een vitaal organisme dat uit een diepe slaap gewekt wordt.
Randgroepjongeren verrichten restauratiewerk aan de forten en krijgen zo het gevoel deel te zijn van de maatschappij.
Sovjetunie 1971, 97 min
Sasha leeft alleen met zijn energieke en nogal dominante moeder Eugenia. Sinds het vertrek van haar man moet Eugenia alleen voor haar zoon zorgen. Haar leven draait om het kind, dat ze met haar dominerende persoonlijkheid klein weet te houden. In de zomer gaat Sasha voor het eerst in jaren op vakantie met zijn vader, die hem meeneemt op een archeologische expeditie in het Kaukasus-gebergte. Hij keert als herboren terug en verzet zich plotseling tegen zijn moeder.
In 1987 werd deze 'bourgeois, anti-Sovjet film' vrijgegeven voor het Westen na jaren op de plank te hebben gelegen. Moeratova: 'Ik werd er van beschuldigd, dat ik teveel was beïnvloed door de bourgeoismoraal, mijn helden waren niet vrolijk genoeg en zij dansten niet op de juiste wijze. Er waren partijvergaderingen in de Odessa Studio en mijn film werd tot in de details uitgeplozen. (...) Voor het eerst werd ik "gediskwalificeerd".'
Long Farewells is een meesterwerk, een speels meanderend portret van de
moeizame verhouding tussen een moeder en haar bijna volwassen zoon. Met onverwachte filmische middelen, fris en onbesuisd, wisselt Moeratova extreme close-ups af met ongerijmde camerabewegingen. Het opwindende gevoel dat hier iemand het medium weer eens opnieuw uitvindt, valt alleen te vergelijken met de ontdekking van bijvoorbeeld de
Tsjechische cinema van de jaren zestig of met het enthousiasme dat de vorig jaar vrijgegeven films uit dezelfde periode van Moeratova's landgenoot Aleksej German teweegbrachten.' (NRC)
►Vooraf:
Litouwen 1992, 16min
Het vallen van de eerste herfstsneeuw valt samen met de laatste momenten uit het leven van een man: RUDENS SNIEGAS is een poëtische, impressionistische studie die de sfeer van de herfst oproept; herfst in de natuur en in een mensenleven. Zoals de invallende winter - een organisch deel van de natuurlijke kringloop -, zo is de dood van de man: een verstild en verheven einde.
Hongarije 2006, 109 min
Sterk visueel en minimalistisch debuut over een eenzame Hongaarse moeder en haar dochter. Door haar werk als toiletjuffrouw heeft de moeder een obsessie voor luchtverfrissers. Ook de relatie met haar tienerdochter kan wel wat frisse lucht gebruiken. Grappig en ontroerend tegelijk.
►Bekijk de trailer►Official site►Vooraf: Gravity
België 2007, 6 min
The cinematic kiss is probably one of the most archetypical images to be found in film history. It is usually a reassuring and sometimes climactic element in a movie's storyline. Not in Nicolas Provost's Gravity though: with stroboscopic effects, more than a dozen kissing scenes, most from stereotypical 1950s romantic dramas, are edited together and superimposed. Narrative is subverted as the kissing is isolated from its context entirely; the action slows down and flickers back and forth. Every now and then, shots from different films overlap and match; protagonists merge and diverge again a few seconds later. The sugary and dramatic soundtrack of romantic film music contrasts with the deconstructed images; together, they form a dazzling 6-minute vertigo where love becomes a passionate battle.
Japan 1950, 88 min
Drie getuigen en het slachtoffer geven elk hun (verschillende) visie over dezelfde gebeurtenis: de verkrachting van de getrouwde Masoko in een verlaten bos door de bandiet Tajomaru, waarbij Masoko`s geknevelde echtgenoot Takehiro het leven laat. De 'waarheid' is telkens anders, afhankelijk van het standpunt van degene die de 'feiten' navertelt. De toeschouwer moet zelf beoordelen wie er gelijk heeft.
Bekroond met de Oscar als Beste Buitenlandse Film. Het scenario is van Shinobu Hashimoto en regisseur Kurosawa naar een tweetal korte verhalen van Ryunosuke Akutagawa.
►Vooraf: Papillon d'amour
België 2003, 4 min
Kurosawa's film Rashomon uit 1951 hoort volgens de wereldgemeenschap van filmofielen tot de top tien van absolute filmklassiekers. Het vertelt het verhaal van de verkrachting van een vrouw en de moord op een man vanuit verschillende perspectieven. Deze film doet in prachtige zwart-wit beelden uitspraken over de narratieve mogelijkheden van de cinema en over de rol en positie van de ervarende en beschouwende kijker. Speciaal op die aspecten, gecombineerd met de kracht van eenvoud, is Rashomon een permanente inspiratiebron voor filmmakers en andere kunstenaars gebleven.
Met Papillon d'Amour schaart Nicolas Provost zich onder deze adepten. Hij gebruikt origineel materiaal uit de film, spiegelt dit in de lengteas en veroorzaakt zo een sequentie van nieuwe associatieve beelden. De personages worden getransformeerd tot nieuwe levensvormen met wonderlijke, de zwaartekracht tartende vermogens. Daarbij houdt Provost de kijker (al dan niet bekend met de originele film en 'het' verhaal) aan een touwtje. Diens drang om de nieuwe voorstelling als een vertelling te interpreteren wordt gevoed door subtiel gehandhaafde residuen van Kurosawa's vertellingen. De overdracht wordt daarbij nog extra ondersteunt door een krachtige, evocatieve geluid- en muziektrack.
In Papillon d'Amour staat een vrouwelijke vorm centraal die onder mannelijke blikken een ritueel uitvoert. Spiralend en krijsend ondergaat het een loutering (of is het een opgelegde zelfbestraffing) die culmineert in een volledige verdwijning.
[Bron: Nederlands Instituut voor Mediakunst, www.nimk.nl]
Nederland 2009, 53 min
Wie is toch die oudere Amerikaan die geen enkele opening in de Amsterdamse galeriewereld overslaat, en wat bezielt hem, vroeg Frederieke Jochems zich af. Een seizoen lang volgt ze Daniel Gould, die met zijn sjofele jas en plastic tasje een vaste verschijning is tussen de kaasblokjes en de kunst. In galeriekringen wordt verschillend over hem gedacht. Sommigen zien totale passie voor kunst, anderen menen dat hij alleen komt voor de wijn. In het Stedelijk wordt bezorgd gekeken als hij dicht bij Lou Reed gaat staan.
Hoe hij in Amsterdam verzeild raakte, is onduidelijk. Mensen uit zijn verleden willen niet voor de camera en zelf zwijgt hij ook liever over bepaalde dingen. Gould was een kunstverzamelaar die artistieke ambities kreeg. Zijn droom is in het Guinness Book of Records te komen met 's werelds grootste expositie van een debuterend kunstenaar. Hij is een charmante prater, maar veel toezeggingen heeft hij nog niet.
We zien hoe hij zich zonder vaste verblijfplaats, partner, paspoort en verzekering met moeite door het leven slaat en maken een grote tragedie mee.
links:
catalogus NFF
Bekijk alvast 1 minuut van de film
Recent interview met Gould in MUG Magazine (aug. 2009)
Nederland 2009, 47 min
Job en de Hollandse Vrijstraat is een film over herinneringen aan een zonderlinge man die Rosemarie Blank in 1988 tegen kwam in de gekraakte panden aan de Conradstraat in Amsterdam, waar destijds een bont gezelschap kunstenaars woonde en werkte. Na de ontruiming van de gebouwen overleefde hij onder de meest barre omstandigheden. Hij leefde ogenschijnlijk zonder besef van tijd en ruimte, maar hij scheen in stenen en houtsnippers iets te zien wat anderen niet zagen.
links:
catalogus NFF
catalogus Filmbank
thema programma 2008/2009
In het seizoen 2008 – 2009 presenteren we iedere eerste dinsdag van de maand een programma met als thema “De kortstondige bloei van een nieuwe cinema”. Het betreft hier een negental Russische films die gemaakt zijn in de voormalige Sovjetunie in de jaren vijftig en zestig.
Na de dood van Stalin in 1953 was er onder Chroetsjev een periode van “dooi” aangebroken. Langzaam maar zeker werd er weer iets mogelijk dat leek op een “auteurscinema”. Een nieuwe generatie filmmakers kwam van de Moskouse Filmacademie: Andrei Tarkovski, Kira Moeratova, Larisa Sjepitko, Gennadi Spalikov en nog vele anderen. De meesterwerken die zij maakten werden aangeduid met het nogal vage begrip “poëtische cinema”. Het betreft hier zogenaamde gedramatiseerde films, dat wil zeggen films die geen lineaire vertelstructuur hebben, geen eenduidige ontwikkeling van begin tot eind. Helaas trad in de jaren zeventig onder Brezjnev in Rusland een tijdperk van hernieuwd conservatisme in en kregen door de strenge censuur een groot aantal films een vertoningsverbod, hetgeen pas weer na het intreden van de “glasnost” werd opgeheven.
De keuze voor dit thema kwam niet alleen tot stand op grond van de hoge kwaliteit van de betreffende films maar ook door het grote enthousiasme waarmee onze bezoekers enkele films uit deze periode die we het afgelopen seizoen reeds vertoonden begroette.
USSR 1971, kl, 35 mm, 100 min
Tijdens een korte zakenreis gaat Pjotr, een arts, langs bij zijn vriend en collega Sasja, die hij drie jaar niet heeft gezien. Pjotr wil het wetenschappelijke onderzoek, dat zij indertijd hebben afgebroken door Pjotrs vertrek naar het buitenland, weer voortzetten. Sasja blijkt Pjotr zijn 'desertie' niet vergeven te hebben en weigert. Pjotr heeft echter zijn baan op de ambassade al opgezegd. Geheel onverwachts besluit hij dan, zijn vrouw Katja achterlatend, naar Siberië te vertrekken om de mensen dáár te helpen waar het echt nodig is. Katja zoekt contact met Sasja omdat zij niets van Pjotrs vlucht begrijpt.
De films van Larisa Sjepitko kenmerken zich door een voortdurend zoeken naar een eigen beeldtaal. Hoewel haar eerste films nog de invloed laten zien van haar leermeester aan de Moskouse filmacademie, Aleksander Dovzjenko, weet zij in haar latere films een eigen stijl te vinden die wordt gekenmerkt door fragmentarische, elliptische verhaallijnen. Bekend geworden met films als de vele malen bekroonde Hitte (1963), Vleugels (1966) en de Gouden Beer-winnaar De opgang (1976), overleed Sjepitko in 1979 in een auto-ongeluk. Haar man, de Russische filmmaker Elem Klimov, heeft ter ere van de nagedachtenis aan zijn vrouw in 1980 de documentaire Larisa gemaakt.
USSR 1967, z-w, 35 mm, 95 min
Nidia verlaat haar geboortedorp op het platteland en gaat naar de grote stad. Onderweg ontmoet ze de geoloog Maxim op wie ze op slag verliefd wordt. Zonder enig bericht achter te laten gaat hij ervandoor waarna zij hem gaat zoeken in de stad. Zij neemt een baantje als huishoudster bij Valentina (een rol van regisseuse Moeratova) die de vrouw van Maxim blijkt te zijn. Als Nidia ontdekt hoeveel Valentina en Maxim om elkaar geven besluit ze te vertrekken.
De film, die pas na twintig jaar werd vrijgegeven door de Russische autoriteiten, richt zich vooral op de verhouding tussen de twee vrouwen. De mannelijke hoofdrol wordt gespeeld door Vladimir Visotski, een Russisch theater-idool en componist van protestsongs, die lange tijd door de autoriteiten werd beschouwd als een dissident.
'Het zien van Brief encounters roept (...) schrijnend nostalgische gevoelens op. Deze film heeft nog de sfeer van het neo-realisme en de Nouvelle Vague, Europa's laatste vitale filmstromingen. Deze film stamt uit een tijd waarin regisseurs nog individuen konden zijn en het camera-oog nog persoonlijk en onbevangen durfde kijken. Nu cineasten en de cinema steeds meer ondergeschikt raken aan marketing-strategieën is Brief encounters een wel heel verleidelijke 'plant van een andere planeet'.' (Trouw)
USSR 1967, z/w, 35 mm, cs, 108 min
In 1922 wordt de Sovet-Unie verscheurd door de burgeroorlog: de Roden vechten tegen de Witten. Ergens in het zuiden heeft een rood regiment een stadje bezet en een deserteur geëxecuteerd. Het doodvonnis wordt uitgesproken door de vrouwelijke commissaris, die hoogzwanger is. Als het Witte leger oprukt verdwijnen de Roden uit de stad en blijft zij achter in het kinderrijke huishouden van een Joodse ketellapper. Het aanvankelijke wederzijdse wantrouwen verdwijnt en maakt plaats voor een gevoel van solidariteit.
werd in 1967 gemaakt en vervolgens verboden. Op het filmfestival van Berlijn 1987 kreeg de film de speciale juryprijs.
'De Commissaris is zo puur en oorspronkelijk als maar zijn kan. Een film die een plaats temidden van de top tien van meesterwerken aller tijden verdient.' (De Volkskrant)
Nederland 2005, 30 min
Het beroemde schilderij De schilderkunst van Johannes Vermeer was voorjaar 2005 enige tijd te zien in het Haagse Mauritshuis. Vlak voor het weer terugging naar Wenen kwamen op initiatief van criticus en filosoof Willem Dijkhuis vier kunstkenners en een filmmaker samen om nog even samen bij het sublieme schilderij aanwezig te zijn.
De kunstenaars Peter Struycken, Ger van Elk en Rob van Koningsbruggen en de kunsthistoricus Gary Schwartz staan rond het schilderij en bespreken het. Filmmaker Kees Hin legde hun reacties op de 'volmaakte Vermeer' vast. Zoals niemand, ontsnappen ook zij niet aan de betovering die van het schilderij uitgaat.
Vertelt het een verhaal of neigt het naar het abstracte? Is het een weergave van de realiteit of is het een allegorie? Zijn de tegels realistisch geschilderd of zijn ze bewust schetsmatig weergegeven? Dan is het bezoekuur voorbij, gaat het licht uit en gaan de heren huns weegs. `Het raadsel is vergroot, zoals te verwachten viel.'
Het was een roekeloos idee van de filmmaker en de initiatiefnemer om vier mannen en 'een schilderij op punt van afreizen' samen te brengen. Als bij een verkeerd aflopende chemische proef op school begint het mengsel in de glazen pot te wervelen, bruisen en koken. Het wordt een eruptie van gevoelens en krachtige woorden. Daarna stilte en verwondering over de geheime krachten van dit schilderij.
Nederland 2008, 62 min
Het Verloren Paradijs is gebaseerd op de wens terug te vinden wat veel mensen kwijtraken als ze eenmaal volwassen geworden zijn; de kinderlijke verwondering en het plezier in het waarnemen van de grote en kleine dingen in de wereld. Sommige mensen, vaak kunstenaars, hebben het vermogen tot aandachtig waarnemen en verwondering behouden of teruggevonden. Je zou dat iedereen toewensen. In de film krijgt het thema vorm middels een nog jonge vrouw, op reis door Nederland.
USSR 1966, z/w, 35 mm, 78 min
Melancholieke, poëtische film over de teloorgang van de liefde. Regisseur Sjpalikov, die in 1974 op 37-jarige leeftijd zelfmoord pleegde, was een representant van de Russische 'poëtische stroming' uit de jaren zestig, waartoe filmmakers worden gerekend die in hun vaak associatieve films leunen op de zeggingskracht van de beelden. Sjpalikov schreef voornamelijk scenario's voor anderen, maar in een paar gevallen regisseerde hij zijn werk zelf. Een lang en gelukkig leven bevat zijn ideeën over de liefde, uitgewerkt in een schets van een vluchtige relatie, ontstaan uit liefde op het eerste gezicht.
► De film zal worden ingeleid door Ben van Lieshout.
Ned 1976, kl, cs, 166 min
regie: Fons Rademakers
De prachtig gerestaureerde 35 millimeter-kopie van Max Havelaar wordt vertoond in het kader van een groot Multatuli-project van de Universiteit van Tilburg o.l.v. Thom Hoffman. "Point of view: Eduard Douwes Dekker" is de titel van het omvangrijke project waarin 25 studenten 3 maanden research gaan doen naar het effect van de Havelaar op het koloniale bewind in Nederlands-Indië. In hoeverre heeft de ethiek van de roman Max Havelaar na het verschijnen in 1860 werkelijk invloed gehad, in hoeverre veranderde het denken van de Nederlander en daarmee het lot van de meer dan 30 miljoen onderdanen overzee?
2 maart is de geboortedag van Eduard Douwes Dekker.
► De film zal worden ingeleid door Thom Hoffman, samen met Peter Faber► Het Volkskrantartikel over Hoffman en zijn studenten
USSR 1964, z/w, 35 mm, 84 min
Drie vrienden accepteren aan de vooravond van de tweede wereldoorlog enthousiast een plaats op de militaire academie.
De film vertelt over hun dagelijkse belevenissen voor ze uit hun vertrouwde omgeving vertrekken. Hun zorgeloosheid staat in schril contrast met archiefbeelden uit o.a. Nazi-Duitsland.
Kalik maakte Tot Ziens, Jongens in het jaar dat Chroesjtsjov bijna geruisloos uit al zijn functies werd gezet. Onder het bewind van Brezjnev werd het culturele klimaat in de Sovjetunie snel slechter. Kalik werd daarvan het slachtoffer. Gedurende twee jaar werd de film vastgehouden door de autoriteiten. Na een langdurige zenuwoorlog werd de film in 1966 toch uitgebracht in de Sovjetunie. Het aantal kopieën was echter zo beperkt dat slechts een zeer beperkte groep mensen de film te zien kreeg. Bovendien gold er een absoluut verbod de film in het buitenland te vertonen. Het heeft tot het Filmfestival van Rotterdam 1991 moeten duren voordat de film in Nederland te zien was.
Rusland 1963, 80 minuten
Sjpalikov, de scenarioschrijver van deze film, had geen boodschap aan het traditionele lineaire verhaal met een duidelijk begin, een midden en een ontknoping. Verder vond hij het improviseren tijdens de produktie van de films bijna een vereiste. Het verhaal van Ik wandel door Moskou, een schijnbaar willekeurige aaneenrijging van kleine incidenten rond een drietal jongens, weerspiegelt zijn, voor die tijd, onconventionele opvattingen over het scenario.
Danelija: 'Op een gegeven moment komt Sjpalikov naar me toe en zegt: Ik heb een geweldig idee voor een film: twee jongens schuilen voor de regen onder een poort en zien een meisje dat op blote voeten door de regen loopt. Een fietser naast haar houdt een open paraplu op. En dan? Dan verzinnen we wel iets.'
De jeugd van Iwan
Rusland 1962, 96 minuten
Wanneer de ouders van de twaalfjarige Ivan door de nazi’s om het leven komen sluit hij zich, gedreven door haat en doordrenkt met wraakgevoelens, aan bij een groep partizanen om tegen de Duitsers te strijden. Als kind kan hij vrijwel ongemerkt door de vijandelijke linies breken maar zodra blijkt dat zijn opdrachten te gevaarlijk worden, besluiten de partizanen Ivan te zegenen met een onbezorgde en ongevaarlijke kindertijd. Iets waar ieder kind recht op heeft. Maar Iwan weigert resoluut om het bevel van de partizanen op te volgen en haalt hen over om hem zijn allerlaatste opdracht te laten uitvoeren.
Rusland 1959, 89 minuten
De heldhaftige soldaat Alosja had een goede vader kunnen worden en een uitmuntend burger, maar alles wat hij in zijn korte leven heeft bereikt was soldaat worden. Hij is een week met verlof. Op weg naar huis ontmoet hij een meisje en wordt verliefd.
De film is een sober, poëtisch statement tegen de oorlog.
Tsjoechraj is een van oorsprong Oekraïens regisseur. Studeerde in 1953 af aan de VGIK. Met zijn debuut won hij in Cannes een speciale prijs (1957). Zo werd Tsjoechraj meteen een toonaangevende figuur in de zogeheten 'filmdooi', toen na de dood van Stalin menselijke waarden de plaats innamen van partijpropaganda. Ook zijn tweede en bekendste film, De ballade van een soldaat (1959) won in 1960 een speciale prijs in Cannes. Een jaar later kreeg Tsjoechraj een Oscarnominatie voor zijn originele scenario.
Overleefde als een van de weinige regisseurs van de oude garde de zuiveringen in de Bond van Filmmakers na de perestrojka. [Fk 228]
Rusland 1957, 95 minuten
Als de kraanvogels overvliegen is een tragisch liefdesverhaal tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog. Het is een oorlogsfilm waarin het drama tot humane proporties is teruggebracht en waarin de emoties van de personages weer geloofwaardig zijn in plaats van archetypisch zoals toen het socialistisch-realisme nog de boventoon voerde. De oorlog wordt in deze film niet aan het front gestreden, maar bij de achterblijvers, en het zijn de emoties van de achterblijvers die de wreedheid van de oorlog markeren. Uit deze film spreekt een totaal andere houding dan uit de grote oorlogsfilms die in de nadagen van Stalin werden gemaakt.
USSR 1964, z/w, 35 mm, 64 min
Drie vrienden accepteren aan de vooravond van de tweede wereldoorlog enthousiast een plaats op de militaire academie.
De film vertelt over hun dagelijkse belevenissen voor ze uit hun vertrouwde omgeving vertrekken. Hun zorgeloosheid staat in schril contrast met archiefbeelden uit o.a. Nazi-Duitsland.
Kalik maakte Tot ziens, jongens in het jaar dat Chroesjtsjov bijna geruisloos uit al zijn functies werd gezet. Onder het bewind van Brezjnev werd het culturele klimaat in de Sovjetunie snel slechter. Kalik werd daarvan het slachtoffer. Gedurende twee jaar werd de film vastgehouden door de autoriteiten. Na een langdurige zenuwoorlog werd de film in 1966 toch uitgebracht in de Sovjetunie. Het aantal kopieën was echter zo beperkt dat slechts een zeer beperkte groep mensen de film te zien kreeg. Bovendien gold er een absoluut verbod de film in het buitenland te vertonen. Het heeft tot het Filmfestival van Rotterdam 1991 moeten duren voordat de film in Nederland te zien was.
►Vooraf:
Ned. 2001, 72 minuten
De Nederlandse filmmaker Frans van de Staak overleed op 28 mei 2001 op 58- jarige leeftijd aan een slopende ziekte. Lastpak was zijn laatste film. Te weinig mensen zagen de film en dat was een euvel dat voor bijna al zijn films gold.
De hoofdpersoon van Lastpak is een acteur die zijn leven acteert. Hij is een lastpak, maar alleen voor wie op zijn toneelstukjes is uitgekeken of zich schaamt om in de nabijheid van een clown te zijn. Zijn vrouw verbreekt de relatie omdat ze de man gewoon niet langer kan verdragen en hij lijkt dat ogenschijnlijk vanzelfsprekend te accepteren. Hij trekt weg uit de stad naar een huisje op het platteland. Al snel heeft hij nieuw publiek. Een buurvrouw en haar dochter komen nieuwsgierig kennismaken en zijn direct enthousiast over de ingenieuze eenvoud van de voorstellingen van de lastpak die voor hen nog helemaal niet lastig is, maar juist een welkome afwisseling van hun al te gewone leven.
► Vooraf: 
Ned 2007, 15 min
Oudere dame aan het strand snuffelt tussen de spullen van een jongedame en wordt overvallen door nostalgie.
(Je bent zo mooi,
dat je de rest kunt missen.)
► Ook vooraf: Ned 2002, 11 min
Een woordenloze hommage in de stijl van Frans van de Staak, rond een man en twee vrouwen die een eind samen oplopen en dan weer uit het zicht verdwijnen. 
Ned 1966, 92 min
De Minder gelukkige terugkeer van Joszef Katús naar het land van Rembrandt is het boeiende debuut van Pim & Wim. Een man keert na een lange reis terug naar Amsterdam, maakt er Provo, Koninginnedag, een kermis en de Dodenherdenking mee en wordt vervolgens op bevrijdingsdag dood aangetroffen. Het enthousiasme straalt eraf. Vlot camerawerk van Wim van der Linden. Geproduceerd door Pim de la Parra.
Jean-Luc Godard sprak destijds in Cannes zijn bewondering uit voor dit debuut, en Jan Blokker noemt het zijn favoriete Nederlandse film.
Sovjetunie 1978, kleur en zwart-wit, 35 mm, 90 min
Sokoerovs eindexamenfilm en speelfilmdebuut De eenzame stem van de mens is opgedragen aan zijn leermeester, de inmiddels overleden Andrej Tarkovski. De geschiedenis, gebaseerd op verhalen van de Russische schrijver Andrej Platonov, speelt zich af in een klein Oekraïens dorp in de jaren twintig. Nikita, die als soldaat tijdens de revolutie heeft gevochten, keert terug naar zijn geboortedorp. Daar trouwt hij met de burgerlijke Ljoeba, een huwelijk dat echter tot mislukken gedoemd is.
Op het afgelopen Filmfestival Rotterdam werd Alexander Sokoerov, op grond van zijn status als regisseur en met het oog op de première van zijn nieuwe film Aleksandra, door festival directeur Rutger Wolfson ontvangen als eregast.
►Vooraf:
Alexander Sokurov krijgt bloemen van IFFR-programmeur Ludmila Cvikova. Rutger Wolfson kijkt toe
Berlin: Die Sinfonie der Großstadt
Duitsland 1927, 65 min
Een dag uit het leven van de stad Berlijn en alles wat zich daarin beweegt, de mensen, de treinen, de auto's, het licht. Dat alles gemonteerd in het ritme dat past bij het uur van de dag en in harmonie met de betekenis van de beelden.
►Live pianobegeleiding door:
Yvo Verschoor►Vooraf:
Nederland 2008, 7 minuten
De high speed camera laat zien wat het blote oog niet kan zien: hoe
ingenieus het samenspel van lichaam en geest is, opdat de tennisbal precies
in het midden van het racket geraakt wordt.
►Ook vooraf
Nederland 2007, 30 min
24 uur lang worden reizigers in de hal van het station geobserveerd. Hun lichaamstaal in de woordeloze beelden roept bij de toeschouwer tal van verhalen op.
Geïnspireerd door Berlin. Die Sinfonie der Grosstadt is het uiteindelijk een heel ander soort film geworden. In de jaren 20 werd men gefascineerd door het dynamische moderne leven. Aan het begin van de 21ste eeuw zijn de meeste processen door elektronica en digitalisering onzichtbaar geworden. De dynamiek wordt nu veroorzaakt door de diversiteit in uiterlijk van de reizigers.
Beide films achter elkaar zien geeft een uniek kijkje in de (film)geschiedenis.
Mexico | Nederland | Indonesië 2008, 140 min
Some years ago while being in Mexico, Kees asked me to find a devil for him to
take back to Amsterdam. At a shop downtown Mexico City full of wooden devils,
angels and skeletons we finally found a special one for him to take but right
before paying for it, Kees got nervous and took an angel instead. A week later
he phoned me from Amsterdam asking me to go back to the shop and buy the devil
for him. "I miss it" – he said. The next day I went back to the shop but Kees´
devil was gone.
This incident triggered in us the need to make a journey
and a film. A journey through different cities, towns and landscapes, finding
out about devils, angels and skeletons. The Netherlands, Indonesia and Mexico
connected through a series of special meetings between Kees and some friends of
us, relatives, neighbours, acquaintants and people whom we met on our way. A
road movie through thoughts, stories, fantasies, fears, lust and wills of
people.
Diego Gutiérrez, January 2008.
►In aanwezigheid van Diego Gutiérrez en Kees Hin
Paranoia
Nederland 1967, z-w, 102 min
Naar 'Paranoia' van W.F. Hermans
►Met korte inleiding van Thom HoffmanActeur (De witte waan, Ditvoorst 1984), cineast (De Domeinen Ditvoorst, 1992), fotograaf.
Sovjetunie 1929, 80 min
Toegang € 8,00
Een keuze uit de catalogus van productie en distributieclub Il Luster, en de prijswinnende film van Rosto.
Lost cargoEen digitaal gemaakte stop-motion film over een intergalactische vrachtvoortuigchauffeur.Zowel leuk als een state-of-the-art voorbeeld van digitale techniek.
Grappige tekenfilm over Humbert die last heeft van plakvoeten.
Man in een grote stad voelt zich te oud worden voor deze wereld. dan komt er een klein meisje voorbij.
Opnamen van bewakingscamera's zijn zo gemonteerd dat er een lovestory lijkt te ontstaan.
Laatste dagen van een eenzame, oude man.
Als een echte detective gaat een haan op zoek naar de dief van het ei van zijn hen. We verklappen niet dat de boer de meeste verdenking op zich laadt.
VentKomische animatie van een man die strijdt tegen de wind. Op muziek van Martin Fondse (Ernst Reijseger en Eric Vloeimans).
Hoe Snjezhi Tjelovek zijn voorouders verkreegSnjezhi Tjelovek leeft in het Oude Rusland in de tijd dat voorouders belangrijk waren, maar, hij is een vondeling...
Een roadmovie door een abstracte, geometrische virtuele wereldvirtuele. Grand Prix 2002 van het animatiefestival van Annecy.
Een graphic novel in de vorm van een overrompelende, bombastische animatie, die zich ergens tussen droom en nachtmerrie afspeelt. 'Borges meets Murnau' in de woorden van regisseur Rosto. Kreeg in Cannes de prijs voor beste korte film.
VS 1940, 83 min
De one liners vliegen om je oren: '
During one of my treks through Afghanistan, we lost our corkscrew. Compelled to live on food and water...'
►Vooraf: een cartoon
Groot-Brittannië 1936
Nieuwe gerestaureerde versie van 136 minuten.
►Met korte inleiding van Simona MonizzaFilmrestaurateur bij het Nederlands Filmmuseum.
USSR 1989, 70 min
Gevoelige en meeslepende documentaire is tevens aanklacht tegen de Stalinistische terreur.
►Vooraf: De seizoenen
Armenië 1975, 29 min
►Met een korte inleiding van Hans Boland
Hans Boland is schrijver en slavist en promoveerde op poëzie van Achmatova, die hij in het Nederlands vertaalde
(o.a de bundel Maar mijn liefde voor jou maakt me machteloos, uitgegeven in 1999 door Bert Bakker).
Nederland 2007, 72 min
Geïnspireerd door het boek 'Portret van een jongeman' van J.M. Coetzee en het werk van Michelangelo Antonioni.
►Vooraf: Lapje grondNederland 2003, 24 min
►In aanwezigheid van de regisseur
Italië 1975, 126 min
Hommage aan Antonioni (zie ook dinsdag 30 okt.)
Nederland 1996, 75 min
Melodrama in de Pijp in Amsterdam.
►Vooraf: Zap Gouden Kalf voor de beste korte film in 1994.
►Tevens presentatie van de DVD van Sur Place in aanwezigheid van de regisseur
Frankrijk 2006, 35 mm, 117 min
Een licht-komische, politieke satire met Michel Piccoli als oma.
►Vooraf: Dajo
Nederland 2003, kleur, 35 mm, 10 min
egie: Hanjo SmitsmanOver een eenzaam jongetje.
