Nederland 2010, blu-ray, z-w, 93 min
Regie/scenario: Timo Veltkamp
Muziek: John Zorn
Met: Marc van Uchelen, Harry van Rijthoven, Carly Wijs, Chloé Leenheer, Rifka Lodeizen
►In aanwezigheid van de regisseur en deel van de cast
Een tragikomische zedenschets over de schrijverswereld en zijn psychologisch gemankeerde bewoners. Met een introvert geniale, maar nauwelijks publicerende schrijver die door zijn hanige uitgeefster spottend 'onze huis-Dostojevski' wordt genoemd, tegenover een extraverte bestseller-auteur met writer's block. Met zijn krachtige zwart-wit, strakke kaders en wereld van privédetectives en nachtclubs creëert De Nobelprijswinnaar de sfeer van een klassieke misdaadfilm, maar dan voorzien van droogkomische oneliners.
In het scenario van debuterend speelfilmregisseur Timo Veltkamp - die in 1999 samen met Ger Poppelaars het Gouden Kalf voor Beste Scenario won voor Missing Link - blijken de personages en gebeurtenissen gaandeweg steeds meer verbanden te hebben. 'Mijn diepste overtuiging als schrijver,' aldus de pretentieuze bestsellerauteur in een van de vele zelfverwijzende opmerkingen van de film, 'is dat de dingen in elkaar moeten grijpen.'
Met muziek van avant-gardecomponist John Zorn. [nff 2010]
Links
Verenigde Staten 1976, 100 minuten
regie: Don Siegel
met: John Wayne, Lauren Bacall, James Stewart, Ron Howard
Prima western waarin John Wayne zijn laatste rol vertolkt, en wat een toepasselijke: hij speelt een oude premiejager die door kanker nog maar enkele weken te leven heeft (Wayne zelf overleed drie jaar later aan dezelfde ziekte). De acteur kan trots zijn op zijn afscheid van het witte doek: hij vertolkt de bejaarde scherpschutter met veel liefde en inzicht. Nadat de gangster van zijn lijfarts (Stewart) te horen krijgt dat hij dood gaat wil hij nog maar een ding: op een waardige manier sterven, maar de hardvochtige dorpelingen voelen daar weinig voor.
Sovjet-Unie, 1991, 76 minuten
Twee vrienden gaan naar Kaliningrad, de Russische marinebasis aan de Oostzee, het voormalige Koningsbergen in Oost-Pruisen. Daar maken ze contact met twee Russische meisjes met wie ze optrekken door een stad, die voor een grote transformatie staat. Ze zoeken onderkomen in een hotel, het station, afgebroken gebouwen, etc. Drie dagen lang.
Een film, die het moet hebben van stemmingsbeelden en een dichterlijke sfeer die doet denken aan Tarkovski en de foto's van Bresson. Voor de kaviaar-eters.
Scenario en muziek van regisseur Bartas. Camerawerk van Vladas Naudzius. [Cinema.nl]
Katerina Golubeva in Beerekamps Schimmenrijk
►Vooraf:Solina
Nederland 1994, 16 min
Eeuwen geleden arriveert een jonge vrouw na een lange tocht in een dorpje. Er hangt mysterie om haar heen en het roddelen begint.
Een man met vier verschillende namen en persoonlijkheden staat centraal in deze film. Elke persoonlijkheid verbindt hem met een andere verhaallijn, met een gelijke strekking over liefde, lust, misdaad en tijd.
"De tijdsbeleving, de ruimtelijke perceptie, de menselijke relaties en de realiteit van
dromen onttrekken zich aan iedere normale waarneming en voorspelling. Hoewel de
vier verhalen in zichzelf al discontinu overkomen en het verband tussen de
vertellingen iedere keer ter discussie gesteld kan worden, is Trois vies et une seule mort een van de meer toegankelijke films van Ruiz.
Ieder verhaal wordt sterk ingevuld door de verschillende bijrollen, het decor voor Mastroianni's persoonlijke relaties en problemen. Maar het is vooral Mastroianni zelf
die met kleine overeenkomsten in het nonverbale gedrag en met onverwachte, gelijkende uitspraken van de vier hoofdpersonen een idee van eenheid creëert en
tevens de film zijn dromerige, onwezenlijke structuur geeft." [Nick Muijs in l'Empire du Cinéma]
Lees ook Beerekamps artikel bij de dood van Ruiz.
► Per film betaalt u 6,50 euro in plaats van 9,00 euro.
België
2011, 93 min
Documentaire over het monumentale station Antwerpen-Centraal, de zogenaamde Spoorwegkathedraal, doorkruist drie eeuwen Belgische treingeschiedenis. Het eindstation van de oudste spoorlijn van België heeft een ongeëvenaarde grandeur en beleeft momenteel een ware renaissance.
Geïnspireerd door het boek Austerlitz van W.G. Sebald benadert scenarist/regisseur Peter Krüger de ‘middenstatie’ als een magisch-realistische plek waar heden en verleden, geschiedenis en dagelijks leven, fictie en realiteit elkaar voortdurend afwisselen. Rode draad van de film zijn de reflecties en dromen van een reiziger, gespeeld door Johan Leysen, die in Antwerpen aankomt en door wiens ogen we het station observeren.
► Per film betaalt u 6,50 euro in plaats van 9,00 euro.
NederlandArgentinië 2011,
70 min
Een dag uit het leven van de hoogbejaarde Juan Carlos Godoy, vanaf het moment dat hij zich klaarmaakt voor een optreden, tot zijn terugkeer naar huis. In lang aangehouden scènes, met vaste camerastandpunten.
Meditatieve en liefdevolle documentaire over een legende van de Argentijnse tangozang - de maestro is achter in de tachtig maar nog immer zeer actief. Onontkoombaar ook een ode aan Buenos Aires.
IJdis maakte eerder o.a. het fraaie De Groote Postweg.
Frankrijk 1962, 16 mm, z-w, 90 min
We volgen de Franse zangeres Cléo anderhalf uur terwijl ze door Parijs loopt en een aantal mensen ontmoet tot ze haar afspraak met haar arts heeft die haar gaat vertellen of ze kanker heeft.
De muziek is van Michel Legrand, die in de film ook een rol heeft als pianist.
►Vooraf:Nederland 1960, kl., 10 min
Een filmgedicht over Patijs in de schemering met muziek van Derry Hall.
[Gza shinisaken / Put domoy]
De surrealistische film speelt in het zuiden van Georgië aan het eind van de 17de eeuw onder het regime van het Ottomaanse Rijk. Een tragisch tijdperk waarin geestelijk sterke mensen geboren worden. Een daarvan is de filosoof en leraar Antimoz Iverielie. Na een jeugd waarin hij slachtoffer was van wreedheid en onrecht besluit hij zich in dienst te stellen van de medemans.
Tijdens zijn verblijf in Roemenië wordt hij door de Ottomanen opgepakt en in Turkije gevangengezet. Hij neemt zich voor terug te keren naar huis.
Rekhviashvili is een filmmaker die als geen ander inhoud met filmische middelen in een poetische vorm weet te gieten.
►Vooraf:
Van Moerkerkens laatste film, naar zijn eerste verhalenbundel, waarin een blinde (Van Moerkerken) te voet op weg is naar Holysloot. De reis voert hem over de gehele wereld, door diverse landschappen. Gaandeweg loopt de man een lamme omver, een knipoog naar Buñuels surrealistische film L'Age d'Or waarin de protagonist een blinde omverschopt.
De opnamen werden tussen 1963 en 1983, zowel binnen als buiten Nederland, gemaakt. Bekroond met een Gouden Kalf voor Beste Korte Film in 1983.
Documentair portret door Frederieke Jochems van Marjolijn Februari: filosoof, jurist, schrijver en columnist. In 1989 ontving zij de Multatuliprijs voor haar debuut ‘De zonen van het uitzicht’. In 2008 werd aan haar oeuvre de Frans Kellendonkprijs toegekend vanwege ‘haar originaliteit, scherpzinnigheid en onafhankelijkheid van geest.’ Naast haar literaire werk is Marjolijn Februari gezaghebbend columnist voor eerst de Volkskrant en nu de NRC.
Filmmaker Frederieke Jochems volgt deze invloedrijke moderne denker bij haar openbare optredens o.a. op het boekenbal en tijdens haar advieswerk inzake de luchtvaartveiligheid met Benno Baksteen in Lissabon.
Voor Marjolijn Februari is de spanning tussen de noodzaak tot regelgeving en de weerbarstigheid van de praktijk een constante, of het nou gaat over literatuur, luchtvaart, politiek of religie.
Met: Marjolijn Februari, Benno Baksteen, Matthijs van Boxsel, René Gude, Yvonne Zonderop, Joke Hermsen, Gerda Meijerink en Adriaan van Dis.
Een muzikaal portret over Harry Sparnaay, wereldberoemd pionier van de basklarinet. Van oudsher speelde de basklarinet een schaduwrol in het orkest. Er bestond vrijwel geen solo- of ensemble repertoire voor het instrument. Harry Sparnaay bracht daar met een niet aflatende inzet verandering in. Ondertussen zijn meer dan zeshonderdvijftig composities speciaal voor hem geschreven door hedendaagse componisten uit de gehele wereld.
De filmmakers volgen de musicus tijdens zijn afwisselende werkzaamheden als docent, dirigent en vooral als uitvoerder van hedendaagse muziek. We bezoeken Harry en zijn vrouw Silvia thuis in Spanje, we zien hem gedreven lesgeven aan de ESMUC te Barcelona en volgen hem naar de klarinetfabriek Buffet Crampon waar hij nieuwe instrumenten test.
Roderik de Man componeert voor deze gelegenheid ‘Yuxtaposiciones’, een stuk voor basklarinet en tape en we zien hoe beiden het stuk repeteren. Een ode aan een veelzijdig musicus.
Een puur visuele, beeldende film met drie plekken als intrigerende hoofdpersonen.
In de vorm van een drieluik worden drie plekken in drie verschillende regio's van Nederland met elkaar in verband gebracht. Het gaat om recent ontworpen en bebouwde omgevingen die in hun verschijningsvorm en door de wijze waarop ze worden gebruikt het streven van mensen in de hedendaagse cultuur zichtbaar maken. De drie gekozen plekken omvatten het bekende spectrum van wonen, werken, ontspannen. Elke plek heeft een extreem, monomaan karakter door een eenzijdige gerichtheid op een van deze specifieke activiteiten, Hierdoor komt een vorm van absurditeit en
een keerzijde van dit streven scherper naar voren. Jan Ketelaars en Paul van den Wildenberg werken al lange tijd samen. Zij maken films met een beeldende, fotografische inslag. Het ongewone van het gewone en de vergankelijkheid van de menselijke inspanningen hebben hun bijzondere aandacht. De mens in relatie tot zijn omgeving is een terugkerend thema in hun gezamenlijke werk.
►Vooraf:
Korte documentaire over gebruikers van vaak braakliggende terreinen aan de rand van Amsterdam. Langs snelwegen en spoorlijnen bevinden zich talloze restgebiedjes die wachten op een bestemming. Vergeten plekjes waar stadsbewoners tijdelijk ruimte vinden voor bezigheden waar elders geen plaats voor is. De regisseurs stuiten op stadsnomaden, bezitters van volkstuinen, hondentrainers en mannen die oorlog voeren met paintguns.
(Rodnik dlja zjazjdoesjtsjich)
Met zijn poëtische regiedebuut leek de aan de Moskouse filmschool VGIK opgeleide Oekraïense cameraman Iljenko (in 1964 verzorgde hij het opvallende camerawerk van Paradzjanovs DE VUURPAARDEN) een hommage te willen brengen aan DE AARDE (1930) van de door hem bewonderde Oekraïense filmpionier Dovzjenko. Iljenko's sterk symbolische, allesbehalve sociaal-realistische film werd verboden en pas in 1987, na tweeëntwintig jaar op de plank van de Oekraiense Dovzjenko-studio gelegen te hebben, vrijgegeven. Als opmaat voor een Paradzjanov-retrospectief werd "het kostbare filmjuweel" (Het Parool) ofwel "het indrukwekkende, visionaire werkstuk" (NRC Handelsblad) samen met Iljenko's SWAN LAKE - THE ZONE in 1994 eindelijk hier te lande vertoond.
Deel uit een artikel van Hans Beerekamp:
Een oude man, die alleen woont naast een waterput aan de rand van de woestijn, bekijkt de ingelijste foto's aan de wand van zijn huisje. Uit de verte echoën kinderstemmen, die 'Ik, Ik, Ik' roepen. Een voor een draait hij de portretten van familieleden en voorouders om, met de afbeelding naar de muur. De man aarzelt bij een spiegeltje, maar besluit ook zijn eigen beeltenis om te keren. Slechts een foto resteert, van een jonge soldaat uit de Tweede Wereldoorlog. En door een raampje, zo groot als de andere lijsten, dat vaak uitzicht biedt op een allegorische molen, ziet hij weer de boodschapper aankomen met het bericht dat zijn zoon gesneuveld is.
Dit is slechts een van de vele schitterende, ruimte en tijd tartende scènes uit de zwart-wit-film Bron voor de dorstigen (Rodnik dlja zjazjdoesjtsjich), waarmee de Oekraïener Joeri Iljenko (Tsjerkassy, 1936) in 1965 als regisseur debuteerde. Hoewel de film een legendarische reputatie verwierf, had bijna niemand hem ooit gezien. Pas in 1987 werd Bron voor de dorstigen in het kader van de 'bevrijding' van verboden films door een commissie van de Bond van Sovjet-filmers vrijgegeven.
Bron voor de dorstigen is een nog steeds indrukwekkend, visionair werkstuk, dat ondanks de rijke symboliek altijd aards en transparant blijft. Je vergeet niet snel het beeld van de oude man, die zichzelf een lijkkist heeft aangemeten, daar in gaat liggen, en dan een voor een de daar genestelde jonge katjes over de rand moet gooien. Of de montagescène van mensen uit verschillende tijden die zich laven aan de drinkput.
Zie ook
►Vooraf:
Nederland 1998, 100 min
In de zomer van 1895 reist de Europese fotograaf Felice Beato (Johan Leysen) naar Japan. In Nagasaki zoekt hij vergeefs naar zijn Japanse echtgenote O-Kiku, die hij jaren eerder verliet. Dan gaat hij op weg naar Tokio. Deze route zit vol herinneringen aan O-Kiku, maar nu hij hem aflegt zonder haar en zonder camera, ziet hij een Japan dat hij niet kende.
Hij krijgt oog voor zijn eigen rol in deze wereld, die hij voordien louter als 'exotisch' bestempelde. Is liefde tussen een westerse man en een Japanse vrouw mogelijk? Regisseur Peter Delpeut stelt de vraag die velen rond de laatste eeuwwisseling al stelden. Felice... Felice... verwijst dan ook naar Madama Butterfly, de beroemdste exponente van dit thema.
Alle opnamen voor de film vonden in Nederland plaats. Art-director Vincent de Pater liet het Japan van 1895 herleven in eenvoudige, maar oogverblindende decors.
Voor de buitenopnamen gebruikte Delpeut originele foto's uit die tijd - de tijd van Felice Beato, in werkelijkheid een beroemde Italiaanse fotograaf. Felice... Felice... was de openingsfilm van het Internationale Film Festival Rotterdam 1998.
Sovjetunie [Armenië] 1968, 78 min
Biografie van de achttiende-eeuwse Armeense troubadour Sayat Nova, waarin zijn leven wordt beschreven aan de hand van zijn originele gedichten. Via beelden ontleend aan de gedichten zien we Sayat opgroeien, verliefd worden, een klooster betreden en sterven.
De film heeft de structuur van een oosters tapijt: grillig en onvoorspelbaar van lijn en kleur, maar tegelijk doortrokken van een grote esthetische harmonie. Een verbijsterende smeltkroes van de Armeense en Georgische culturele tradities.
Link: De aankomst van Sergei Paradjanov op het filmfestival Rotterdam in 1988
►Vooraf:
Nederland 2007, 24 min
Eind jaren zeventig leeft Kurt Gödel met zijn vrouw Adele Porkert in Princeton, New Jersey. In 1940 hebben zij Wenen verruild voor Amerika. Na dertig jaar dienst aan het Institute of Advanced Sciences (IAS), een interdisciplinaire bèta-denktank, is Gödel met pensioen. Aan het IAS had hij alle tijd om na te denken over problemen binnen zijn vakgebied, de wiskundige logica. Nu moet hij, volgens Adele, genieten en al die ingewikkelde vraagstukken achter zich laten. Toch wordt Gödel aan het eind van zijn leven geconfronteerd met een werkelijkheid die hem voor nieuwe filosofische problemen stelt, die de aard van zijn bestaan in twijfel trekt. “Die Welt ist vernünftig”, zo zei Gödel regelmatig.
De wereld zit logisch in elkaar. Maar kan Gödel dit
beredeneren, zonder zijn vredige leven met Adele te riskeren? {NFTA}
Theo van Gogh avondVan Gogh werd op deze datum, in 2004, vermoord.
Ned 1982, 85 min
regie: Theo van Gogh
met: Thom Hoffman, Laurien Hildering
Luger is de debuutfilm van de Nederlandse regisseur Theo van Gogh. Het is een zwartwitfilm over de fascistische psychopaat Chris Luger die een zwakzinnig meisje gijzelt. Lugers wreedheid tegenover vrouwen en dieren maakte de film controversieel. Vooral de scènes waarin jonge poesjes in een wasmachine worden gestopt en waarin de hoofdpersoon een pistool-loop in de vagina van een bejaarde vrouw stopt waren voor menig criticus onacceptabel.
►Vooraf:Ned 1992, 10 min
regie: Ian Kerkhof [Aryan Kaganov]
met: Theo van Gogh, Gabriëlle Provaas
Ian Kerkhof baseerde zijn korte film op 'Les barres parallèles' van Pierre Klossowski, schrijver en schilder, die een eigen sadomasochistisch universum creëerde. Zoon van de Poolse schilder Erich Klossowski en broer van schilder Balthus.
Documentairemaker en producent Rolf Orthel ontving 22 sept. het Gouden Kalf voor de Cultuurprijs 2010.
Rolf Orthel | Foto Maasja Ooms
Ned 1989, 13 min
Regie: Heddy Honigmann
Montage: Frans van de Staak
Produktie: Rolf Orthel
Met: Anneke Blok, Titus Tiel Groenestege
Korte humoristische film over verliefdheid en aantrekkingskracht. De jonge vrouw Bonni doet wanhopige pogingen om in de smaak te vallen bij haar grote liefde Willem. Ze probeert het eerst met virtuoos pianospel, daarna met haar lichaam en vervolgens met haar kookkunsten. Haar verleidingsmanoeuvres lijken echter weinig soelaas te bieden. Scheelt er iets aan haar? Anneke Blok won voor haar rol als de jonge vrouw de Speciale Juryprijs op de Nederlandse Filmdagen in 1989.
Ned 1984, 27 min
Regie: Otokar Votocek
Montage: Leo de Boer
Produktie: Rolf Orthel
Met: Tuncel Kurtiz, Funda Mühde, Gerald Stadwijk
Het tienjarige bestaan van de afdeling Stadsvernieuwing in Rotterdam was aanleiding tot het maken van Rotterdam drieluik, drie korte films geïnspireerd op voorvallen van de dienst. Turkse Video verhaalt van een Turkse man in een Rotterdamse afbraakbuurt die vlucht in heldhaftige videodromen die zich in zijn vaderland afspelen. In werkelijkheid wordt hij verscheurd door onzekerheden. In 1985 bekroond met een Gouden Kalf voor Beste Korte Film.
Ned 1975, 53 min
Regie/Produktie: Rolf Orthel
Documentaire waarin interviews met slachtoffers van het naziregime zich afwisselen met interviews met vroegere Duitse kampbewakers. Het resultaat is een indringende en emotioneel geladen documentaire. Zeer persoonlijke film werd verschillende malen bekroond.
Filmbeschrijvingen uit het nieuwe NFF Filmarchief
19:00 |
21:00 |
|
|
|
SIETSKE VERSUS THE - Sietske Tjallingii, 6 min |
JOURNAAL ca. 10 minuten |
PLOT POINT - Nicolas Provost, 15 min |
ZOO - Bert Haanstra, 10 min |
DICHTWEEFSEL - Frans van de Staak, 20 min |
NEW BABYLON DE CONSTANT - Victor Nieuwenhuijs en Maartje Seijferth, 13 min |
DE TIJD - Johan van der Keuken, 45 min
|
LA SEINE A RENCONTRE PARIS - Joris Ivens, 32 min |
ANIMATIEFILM - Il Luster Producties, ca 6 min |
|
[GÖDEL - Igor Kramer, 24 min] |
|
|
|
Voor iedere bezoeker is er een gratis boek over filmkunstenaar Nicolas Provost.
|
|
Nederland 2005, 104 min
Tim Boerhave, lector in de filosofie, verliest zijn benen bij een bomaanslag. Wie is de dader? Het
laatste beeld voor de explosie, een beeld dat op Tims netvlies is gebrand, is dat van een grote
zwarte hond met een sardineblikje aan zijn halsband, die opsprong tegen de keukendeur.
Voor Tim is de vraag naar de dader minder urgent dan de vraag naar het waarom. Niemand heeft de
aanslag opgeëist. Hij kan geen reden verzinnen waarom juist hij als doel is uitgekozen. Hij weigert
aan te nemen dat hij het slachtoffer is van een stom toeval of van een misverstand; dat het
pakketje domweg op het verkeerde adres is afgeleverd. Is hij gestraft voor een misdaad waar hij
zich niet van bewust is?
De roman The Mystery of the Sardine van Stefan Themerson werd gepubliceerd in 1985. In 1986 verscheen de Nederlandse vertaling onder de titel: Euclides was een ezel. Het boek trof me, het is diepzinnig en speels, met glasheldere scènes die je meevoeren in een raadsel waarvan de oplossing steeds verder weg lijkt. In de film wilde ik een soortgelijke balans vinden, in situaties met een tragische maar ook een grappige kant.
Tim, een lector in de filosofie met een vrouw en een dochter, krijgt onverwacht bezoek, vlak voordat de hond met de bom opduikt. In de roman is dat een literatuuronderzoeker. Ik heb gekozen voor een filmconservator die een projector bij zich heeft om een fragment uit een film te vertonen. Het fragment dat we zien is afkomstig uit een avant-gardefilm van Stefan Themerson uit 1937: Het Avontuur van een Goede Burger. Na afloop laten we het hele filmpje zien (10 min).
De conservator vraagt Tim wat een van de Poolse zinnen uit die film betekent. Tim vertaalt: 'De hemel zal niet neerstorten als je achteruit loopt’. Nog geen minuut later springt de hond met de bom tegen het raam van zijn villa op: de hemel stort neer.
Sovjetunie 1974, 108 min
In dit sterk autobiografisch getint verhaal laat Tarkovski de keuze van zijn zoon, die moet kiezen tussen hem en zijn gebrouilleerde vrouw, parallel lopen met zijn jeugd tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen scheiding en pijn aan de orde van de dag waren. Zowel de moeder als de eerste echtgenote van het onzichtbare vertelpersonage worden vertolkt door de indrukwekkende Margareta Terechova.
Journaalbeelden uit het Rusland onder Stalin, het Russisch / Chinees grensconflict in 1969, de Tweede Wereldoorlog en de Spaanse Burgeroorlog van 1936 tot 1939 worden vermengd met de reconstructie van herinneringen, fantasieën en hallucinaties.
Tarkovski begon aan het script in 1964. De film is opgenomen tussen 1973 en 1974 in de buurt van Moskou. De film heeft in een eerder stadium verschillende titels gekend. Tarkovski heeft hem onder de naam Bekentenissen aangeboden aan de Russische filmkeuring maar het script werd afgewezen. Hoewel de kenmerken USSR elementen allemaal aanwezig zijn - een sterke moeder, veel heroïsche legerbeelden en patriottisme - vond men kennelijk toch de film complex en ontoegankelijk. Later in 1974 is de film alsnog goedgekeurd hoewel men geen toestemming gaf hem te vertonen op het internationale filmfestival in Cannes.
Rusland 1993, 50 min
Tussen 1990 en 1993 werkten Beatrijs Hulskes en Mirjam van Veelen - beiden opgeleid aan de Groningse kunstacademie Minerva - in de beroemde Lenfilm-studio's.aan de verfilming van een kort verhaal van Tatjana Tolstaja.
Een man glipt in zijn fantasiewereld als hij de stem van een operazangeres hoort. Als hij ontdekt dat ze nog leeft, besluit hij haar op te zoeken. De man is in echte fictie te zien, zijn fantasie wordt in de film in animatie vormgegeven.
Georgië, Sovjet-Unie 1980, 60 min
In een overvolle derdeklas treincoupé zitten Guja en Trifona noodgedwongen tegenover elkaar. Guja is een boers en grofgebekt type, maar in de binnenzak van zijn jas verzorgt hij liefdevol een mus. De sjieke Trifona geeft zich uit als een gevierd zanger en vertelt zijn nieuwsgierige reisgenoten over succesvolle optredens in exotische oorden en mooie theaters.
Guja ergert zich tijdens de reis enorm aan de verhalen van de gedistingeerde Trifona, van wie hij vindt dat het een oplichter is. Hij vraagt in steeds grovere woorden Trifona te stoppen met het vertellen van onzin, maar Trifona wordt verdedigd door de hele coupé tijdens een handgemeen. Als op de volgende dag de mannen elkaar weer treffen is een nieuwe confrontatie onvermijdelijk, maar blijken de rollen omgekeerd.
Nederland 1982, 92min
6 Personages proberen het gevoel van harmonie uit hun kindertijd te hervinden. Via gedachtenstromen wordt de intensiteit van hun kinderjaren, het optimisme van hun jeugd en de desillusie bij het ouder worden beschreven. Golven is in zijn vorm geen romanverfilming in de gebruikelijke zin. De beelden zijn geïnspireerd op de vorm van het boek. de toeschouwer wordt meegenomen op een ontdekkingsreis. Via elementen uit het heden wordt hij langzaam gevoerd naar een historische fictie.
►Vooraf:Nederland 2009, 32 min
Het complexe, vaak onopvallende monument wordt middels vier verschillende camerabewegingen in beeld gebracht: te voet, vanuit de lucht, vanaf het water en over de weg. De film laat de Stelling zien als een vitaal organisme dat uit een diepe slaap gewekt wordt.
Randgroepjongeren verrichten restauratiewerk aan de forten en krijgen zo het gevoel deel te zijn van de maatschappij.
Sovjetunie 1971, 97 min
Sasha leeft alleen met zijn energieke en nogal dominante moeder Eugenia. Sinds het vertrek van haar man moet Eugenia alleen voor haar zoon zorgen. Haar leven draait om het kind, dat ze met haar dominerende persoonlijkheid klein weet te houden. In de zomer gaat Sasha voor het eerst in jaren op vakantie met zijn vader, die hem meeneemt op een archeologische expeditie in het Kaukasus-gebergte. Hij keert als herboren terug en verzet zich plotseling tegen zijn moeder.
In 1987 werd deze 'bourgeois, anti-Sovjet film' vrijgegeven voor het Westen na jaren op de plank te hebben gelegen. Moeratova: 'Ik werd er van beschuldigd, dat ik teveel was beïnvloed door de bourgeoismoraal, mijn helden waren niet vrolijk genoeg en zij dansten niet op de juiste wijze. Er waren partijvergaderingen in de Odessa Studio en mijn film werd tot in de details uitgeplozen. (...) Voor het eerst werd ik "gediskwalificeerd".'
Long Farewells is een meesterwerk, een speels meanderend portret van de
moeizame verhouding tussen een moeder en haar bijna volwassen zoon. Met onverwachte filmische middelen, fris en onbesuisd, wisselt Moeratova extreme close-ups af met ongerijmde camerabewegingen. Het opwindende gevoel dat hier iemand het medium weer eens opnieuw uitvindt, valt alleen te vergelijken met de ontdekking van bijvoorbeeld de
Tsjechische cinema van de jaren zestig of met het enthousiasme dat de vorig jaar vrijgegeven films uit dezelfde periode van Moeratova's landgenoot Aleksej German teweegbrachten.' (NRC)
►Vooraf:
Litouwen 1992, 16min
Het vallen van de eerste herfstsneeuw valt samen met de laatste momenten uit het leven van een man: RUDENS SNIEGAS is een poëtische, impressionistische studie die de sfeer van de herfst oproept; herfst in de natuur en in een mensenleven. Zoals de invallende winter - een organisch deel van de natuurlijke kringloop -, zo is de dood van de man: een verstild en verheven einde.
Hongarije 2006, 109 min
Sterk visueel en minimalistisch debuut over een eenzame Hongaarse moeder en haar dochter. Door haar werk als toiletjuffrouw heeft de moeder een obsessie voor luchtverfrissers. Ook de relatie met haar tienerdochter kan wel wat frisse lucht gebruiken. Grappig en ontroerend tegelijk.
►Bekijk de trailer►Official site►Vooraf: Gravity
België 2007, 6 min
The cinematic kiss is probably one of the most archetypical images to be found in film history. It is usually a reassuring and sometimes climactic element in a movie's storyline. Not in Nicolas Provost's Gravity though: with stroboscopic effects, more than a dozen kissing scenes, most from stereotypical 1950s romantic dramas, are edited together and superimposed. Narrative is subverted as the kissing is isolated from its context entirely; the action slows down and flickers back and forth. Every now and then, shots from different films overlap and match; protagonists merge and diverge again a few seconds later. The sugary and dramatic soundtrack of romantic film music contrasts with the deconstructed images; together, they form a dazzling 6-minute vertigo where love becomes a passionate battle.
Japan 1950, 88 min
Drie getuigen en het slachtoffer geven elk hun (verschillende) visie over dezelfde gebeurtenis: de verkrachting van de getrouwde Masoko in een verlaten bos door de bandiet Tajomaru, waarbij Masoko`s geknevelde echtgenoot Takehiro het leven laat. De 'waarheid' is telkens anders, afhankelijk van het standpunt van degene die de 'feiten' navertelt. De toeschouwer moet zelf beoordelen wie er gelijk heeft.
Bekroond met de Oscar als Beste Buitenlandse Film. Het scenario is van Shinobu Hashimoto en regisseur Kurosawa naar een tweetal korte verhalen van Ryunosuke Akutagawa.
►Vooraf: Papillon d'amour
België 2003, 4 min
Kurosawa's film Rashomon uit 1951 hoort volgens de wereldgemeenschap van filmofielen tot de top tien van absolute filmklassiekers. Het vertelt het verhaal van de verkrachting van een vrouw en de moord op een man vanuit verschillende perspectieven. Deze film doet in prachtige zwart-wit beelden uitspraken over de narratieve mogelijkheden van de cinema en over de rol en positie van de ervarende en beschouwende kijker. Speciaal op die aspecten, gecombineerd met de kracht van eenvoud, is Rashomon een permanente inspiratiebron voor filmmakers en andere kunstenaars gebleven.
Met Papillon d'Amour schaart Nicolas Provost zich onder deze adepten. Hij gebruikt origineel materiaal uit de film, spiegelt dit in de lengteas en veroorzaakt zo een sequentie van nieuwe associatieve beelden. De personages worden getransformeerd tot nieuwe levensvormen met wonderlijke, de zwaartekracht tartende vermogens. Daarbij houdt Provost de kijker (al dan niet bekend met de originele film en 'het' verhaal) aan een touwtje. Diens drang om de nieuwe voorstelling als een vertelling te interpreteren wordt gevoed door subtiel gehandhaafde residuen van Kurosawa's vertellingen. De overdracht wordt daarbij nog extra ondersteunt door een krachtige, evocatieve geluid- en muziektrack.
In Papillon d'Amour staat een vrouwelijke vorm centraal die onder mannelijke blikken een ritueel uitvoert. Spiralend en krijsend ondergaat het een loutering (of is het een opgelegde zelfbestraffing) die culmineert in een volledige verdwijning.
[Bron: Nederlands Instituut voor Mediakunst, www.nimk.nl]
Nederland 2009, 53 min
Wie is toch die oudere Amerikaan die geen enkele opening in de Amsterdamse galeriewereld overslaat, en wat bezielt hem, vroeg Frederieke Jochems zich af. Een seizoen lang volgt ze Daniel Gould, die met zijn sjofele jas en plastic tasje een vaste verschijning is tussen de kaasblokjes en de kunst. In galeriekringen wordt verschillend over hem gedacht. Sommigen zien totale passie voor kunst, anderen menen dat hij alleen komt voor de wijn. In het Stedelijk wordt bezorgd gekeken als hij dicht bij Lou Reed gaat staan.
Hoe hij in Amsterdam verzeild raakte, is onduidelijk. Mensen uit zijn verleden willen niet voor de camera en zelf zwijgt hij ook liever over bepaalde dingen. Gould was een kunstverzamelaar die artistieke ambities kreeg. Zijn droom is in het Guinness Book of Records te komen met 's werelds grootste expositie van een debuterend kunstenaar. Hij is een charmante prater, maar veel toezeggingen heeft hij nog niet.
We zien hoe hij zich zonder vaste verblijfplaats, partner, paspoort en verzekering met moeite door het leven slaat en maken een grote tragedie mee.
links:
catalogus NFF
Bekijk alvast 1 minuut van de film
Recent interview met Gould in MUG Magazine (aug. 2009)
Nederland 2009, 47 min
Job en de Hollandse Vrijstraat is een film over herinneringen aan een zonderlinge man die Rosemarie Blank in 1988 tegen kwam in de gekraakte panden aan de Conradstraat in Amsterdam, waar destijds een bont gezelschap kunstenaars woonde en werkte. Na de ontruiming van de gebouwen overleefde hij onder de meest barre omstandigheden. Hij leefde ogenschijnlijk zonder besef van tijd en ruimte, maar hij scheen in stenen en houtsnippers iets te zien wat anderen niet zagen.
links:
catalogus NFF
catalogus Filmbank
thema programma 2008/2009
In het seizoen 2008 – 2009 presenteren we iedere eerste dinsdag van de maand een programma met als thema “De kortstondige bloei van een nieuwe cinema”. Het betreft hier een negental Russische films die gemaakt zijn in de voormalige Sovjetunie in de jaren vijftig en zestig.
Na de dood van Stalin in 1953 was er onder Chroetsjev een periode van “dooi” aangebroken. Langzaam maar zeker werd er weer iets mogelijk dat leek op een “auteurscinema”. Een nieuwe generatie filmmakers kwam van de Moskouse Filmacademie: Andrei Tarkovski, Kira Moeratova, Larisa Sjepitko, Gennadi Spalikov en nog vele anderen. De meesterwerken die zij maakten werden aangeduid met het nogal vage begrip “poëtische cinema”. Het betreft hier zogenaamde gedramatiseerde films, dat wil zeggen films die geen lineaire vertelstructuur hebben, geen eenduidige ontwikkeling van begin tot eind. Helaas trad in de jaren zeventig onder Brezjnev in Rusland een tijdperk van hernieuwd conservatisme in en kregen door de strenge censuur een groot aantal films een vertoningsverbod, hetgeen pas weer na het intreden van de “glasnost” werd opgeheven.
De keuze voor dit thema kwam niet alleen tot stand op grond van de hoge kwaliteit van de betreffende films maar ook door het grote enthousiasme waarmee onze bezoekers enkele films uit deze periode die we het afgelopen seizoen reeds vertoonden begroette.
USSR 1971, kl, 35 mm, 100 min
Tijdens een korte zakenreis gaat Pjotr, een arts, langs bij zijn vriend en collega Sasja, die hij drie jaar niet heeft gezien. Pjotr wil het wetenschappelijke onderzoek, dat zij indertijd hebben afgebroken door Pjotrs vertrek naar het buitenland, weer voortzetten. Sasja blijkt Pjotr zijn 'desertie' niet vergeven te hebben en weigert. Pjotr heeft echter zijn baan op de ambassade al opgezegd. Geheel onverwachts besluit hij dan, zijn vrouw Katja achterlatend, naar Siberië te vertrekken om de mensen dáár te helpen waar het echt nodig is. Katja zoekt contact met Sasja omdat zij niets van Pjotrs vlucht begrijpt.
De films van Larisa Sjepitko kenmerken zich door een voortdurend zoeken naar een eigen beeldtaal. Hoewel haar eerste films nog de invloed laten zien van haar leermeester aan de Moskouse filmacademie, Aleksander Dovzjenko, weet zij in haar latere films een eigen stijl te vinden die wordt gekenmerkt door fragmentarische, elliptische verhaallijnen. Bekend geworden met films als de vele malen bekroonde Hitte (1963), Vleugels (1966) en de Gouden Beer-winnaar De opgang (1976), overleed Sjepitko in 1979 in een auto-ongeluk. Haar man, de Russische filmmaker Elem Klimov, heeft ter ere van de nagedachtenis aan zijn vrouw in 1980 de documentaire Larisa gemaakt.
USSR 1967, z-w, 35 mm, 95 min
Nidia verlaat haar geboortedorp op het platteland en gaat naar de grote stad. Onderweg ontmoet ze de geoloog Maxim op wie ze op slag verliefd wordt. Zonder enig bericht achter te laten gaat hij ervandoor waarna zij hem gaat zoeken in de stad. Zij neemt een baantje als huishoudster bij Valentina (een rol van regisseuse Moeratova) die de vrouw van Maxim blijkt te zijn. Als Nidia ontdekt hoeveel Valentina en Maxim om elkaar geven besluit ze te vertrekken.
De film, die pas na twintig jaar werd vrijgegeven door de Russische autoriteiten, richt zich vooral op de verhouding tussen de twee vrouwen. De mannelijke hoofdrol wordt gespeeld door Vladimir Visotski, een Russisch theater-idool en componist van protestsongs, die lange tijd door de autoriteiten werd beschouwd als een dissident.
'Het zien van Brief encounters roept (...) schrijnend nostalgische gevoelens op. Deze film heeft nog de sfeer van het neo-realisme en de Nouvelle Vague, Europa's laatste vitale filmstromingen. Deze film stamt uit een tijd waarin regisseurs nog individuen konden zijn en het camera-oog nog persoonlijk en onbevangen durfde kijken. Nu cineasten en de cinema steeds meer ondergeschikt raken aan marketing-strategieën is Brief encounters een wel heel verleidelijke 'plant van een andere planeet'.' (Trouw)
USSR 1967, z/w, 35 mm, cs, 108 min
In 1922 wordt de Sovet-Unie verscheurd door de burgeroorlog: de Roden vechten tegen de Witten. Ergens in het zuiden heeft een rood regiment een stadje bezet en een deserteur geëxecuteerd. Het doodvonnis wordt uitgesproken door de vrouwelijke commissaris, die hoogzwanger is. Als het Witte leger oprukt verdwijnen de Roden uit de stad en blijft zij achter in het kinderrijke huishouden van een Joodse ketellapper. Het aanvankelijke wederzijdse wantrouwen verdwijnt en maakt plaats voor een gevoel van solidariteit.
werd in 1967 gemaakt en vervolgens verboden. Op het filmfestival van Berlijn 1987 kreeg de film de speciale juryprijs.
'De Commissaris is zo puur en oorspronkelijk als maar zijn kan. Een film die een plaats temidden van de top tien van meesterwerken aller tijden verdient.' (De Volkskrant)
Nederland 2005, 30 min
Het beroemde schilderij De schilderkunst van Johannes Vermeer was voorjaar 2005 enige tijd te zien in het Haagse Mauritshuis. Vlak voor het weer terugging naar Wenen kwamen op initiatief van criticus en filosoof Willem Dijkhuis vier kunstkenners en een filmmaker samen om nog even samen bij het sublieme schilderij aanwezig te zijn.
De kunstenaars Peter Struycken, Ger van Elk en Rob van Koningsbruggen en de kunsthistoricus Gary Schwartz staan rond het schilderij en bespreken het. Filmmaker Kees Hin legde hun reacties op de 'volmaakte Vermeer' vast. Zoals niemand, ontsnappen ook zij niet aan de betovering die van het schilderij uitgaat.
Vertelt het een verhaal of neigt het naar het abstracte? Is het een weergave van de realiteit of is het een allegorie? Zijn de tegels realistisch geschilderd of zijn ze bewust schetsmatig weergegeven? Dan is het bezoekuur voorbij, gaat het licht uit en gaan de heren huns weegs. `Het raadsel is vergroot, zoals te verwachten viel.'
Het was een roekeloos idee van de filmmaker en de initiatiefnemer om vier mannen en 'een schilderij op punt van afreizen' samen te brengen. Als bij een verkeerd aflopende chemische proef op school begint het mengsel in de glazen pot te wervelen, bruisen en koken. Het wordt een eruptie van gevoelens en krachtige woorden. Daarna stilte en verwondering over de geheime krachten van dit schilderij.
Nederland 2008, 62 min
Het Verloren Paradijs is gebaseerd op de wens terug te vinden wat veel mensen kwijtraken als ze eenmaal volwassen geworden zijn; de kinderlijke verwondering en het plezier in het waarnemen van de grote en kleine dingen in de wereld. Sommige mensen, vaak kunstenaars, hebben het vermogen tot aandachtig waarnemen en verwondering behouden of teruggevonden. Je zou dat iedereen toewensen. In de film krijgt het thema vorm middels een nog jonge vrouw, op reis door Nederland.
USSR 1966, z/w, 35 mm, 78 min
Melancholieke, poëtische film over de teloorgang van de liefde. Regisseur Sjpalikov, die in 1974 op 37-jarige leeftijd zelfmoord pleegde, was een representant van de Russische 'poëtische stroming' uit de jaren zestig, waartoe filmmakers worden gerekend die in hun vaak associatieve films leunen op de zeggingskracht van de beelden. Sjpalikov schreef voornamelijk scenario's voor anderen, maar in een paar gevallen regisseerde hij zijn werk zelf. Een lang en gelukkig leven bevat zijn ideeën over de liefde, uitgewerkt in een schets van een vluchtige relatie, ontstaan uit liefde op het eerste gezicht.
► De film zal worden ingeleid door Ben van Lieshout.
Ned 1976, kl, cs, 166 min
regie: Fons Rademakers
De prachtig gerestaureerde 35 millimeter-kopie van Max Havelaar wordt vertoond in het kader van een groot Multatuli-project van de Universiteit van Tilburg o.l.v. Thom Hoffman. "Point of view: Eduard Douwes Dekker" is de titel van het omvangrijke project waarin 25 studenten 3 maanden research gaan doen naar het effect van de Havelaar op het koloniale bewind in Nederlands-Indië. In hoeverre heeft de ethiek van de roman Max Havelaar na het verschijnen in 1860 werkelijk invloed gehad, in hoeverre veranderde het denken van de Nederlander en daarmee het lot van de meer dan 30 miljoen onderdanen overzee?
2 maart is de geboortedag van Eduard Douwes Dekker.
► De film zal worden ingeleid door Thom Hoffman, samen met Peter Faber► Het Volkskrantartikel over Hoffman en zijn studenten
USSR 1964, z/w, 35 mm, 84 min
Drie vrienden accepteren aan de vooravond van de tweede wereldoorlog enthousiast een plaats op de militaire academie.
De film vertelt over hun dagelijkse belevenissen voor ze uit hun vertrouwde omgeving vertrekken. Hun zorgeloosheid staat in schril contrast met archiefbeelden uit o.a. Nazi-Duitsland.
Kalik maakte Tot Ziens, Jongens in het jaar dat Chroesjtsjov bijna geruisloos uit al zijn functies werd gezet. Onder het bewind van Brezjnev werd het culturele klimaat in de Sovjetunie snel slechter. Kalik werd daarvan het slachtoffer. Gedurende twee jaar werd de film vastgehouden door de autoriteiten. Na een langdurige zenuwoorlog werd de film in 1966 toch uitgebracht in de Sovjetunie. Het aantal kopieën was echter zo beperkt dat slechts een zeer beperkte groep mensen de film te zien kreeg. Bovendien gold er een absoluut verbod de film in het buitenland te vertonen. Het heeft tot het Filmfestival van Rotterdam 1991 moeten duren voordat de film in Nederland te zien was.
Rusland 1963, 80 minuten
Sjpalikov, de scenarioschrijver van deze film, had geen boodschap aan het traditionele lineaire verhaal met een duidelijk begin, een midden en een ontknoping. Verder vond hij het improviseren tijdens de produktie van de films bijna een vereiste. Het verhaal van Ik wandel door Moskou, een schijnbaar willekeurige aaneenrijging van kleine incidenten rond een drietal jongens, weerspiegelt zijn, voor die tijd, onconventionele opvattingen over het scenario.
Danelija: 'Op een gegeven moment komt Sjpalikov naar me toe en zegt: Ik heb een geweldig idee voor een film: twee jongens schuilen voor de regen onder een poort en zien een meisje dat op blote voeten door de regen loopt. Een fietser naast haar houdt een open paraplu op. En dan? Dan verzinnen we wel iets.'
De jeugd van Iwan
Rusland 1962, 96 minuten
Wanneer de ouders van de twaalfjarige Ivan door de nazi’s om het leven komen sluit hij zich, gedreven door haat en doordrenkt met wraakgevoelens, aan bij een groep partizanen om tegen de Duitsers te strijden. Als kind kan hij vrijwel ongemerkt door de vijandelijke linies breken maar zodra blijkt dat zijn opdrachten te gevaarlijk worden, besluiten de partizanen Ivan te zegenen met een onbezorgde en ongevaarlijke kindertijd. Iets waar ieder kind recht op heeft. Maar Iwan weigert resoluut om het bevel van de partizanen op te volgen en haalt hen over om hem zijn allerlaatste opdracht te laten uitvoeren.
Rusland 1959, 89 minuten
De heldhaftige soldaat Alosja had een goede vader kunnen worden en een uitmuntend burger, maar alles wat hij in zijn korte leven heeft bereikt was soldaat worden. Hij is een week met verlof. Op weg naar huis ontmoet hij een meisje en wordt verliefd.
De film is een sober, poëtisch statement tegen de oorlog.
Tsjoechraj is een van oorsprong Oekraïens regisseur. Studeerde in 1953 af aan de VGIK. Met zijn debuut won hij in Cannes een speciale prijs (1957). Zo werd Tsjoechraj meteen een toonaangevende figuur in de zogeheten 'filmdooi', toen na de dood van Stalin menselijke waarden de plaats innamen van partijpropaganda. Ook zijn tweede en bekendste film, De ballade van een soldaat (1959) won in 1960 een speciale prijs in Cannes. Een jaar later kreeg Tsjoechraj een Oscarnominatie voor zijn originele scenario.
Overleefde als een van de weinige regisseurs van de oude garde de zuiveringen in de Bond van Filmmakers na de perestrojka. [Fk 228]
Rusland 1957, 95 minuten
Als de kraanvogels overvliegen is een tragisch liefdesverhaal tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog. Het is een oorlogsfilm waarin het drama tot humane proporties is teruggebracht en waarin de emoties van de personages weer geloofwaardig zijn in plaats van archetypisch zoals toen het socialistisch-realisme nog de boventoon voerde. De oorlog wordt in deze film niet aan het front gestreden, maar bij de achterblijvers, en het zijn de emoties van de achterblijvers die de wreedheid van de oorlog markeren. Uit deze film spreekt een totaal andere houding dan uit de grote oorlogsfilms die in de nadagen van Stalin werden gemaakt.
USSR 1964, z/w, 35 mm, 64 min
Drie vrienden accepteren aan de vooravond van de tweede wereldoorlog enthousiast een plaats op de militaire academie.
De film vertelt over hun dagelijkse belevenissen voor ze uit hun vertrouwde omgeving vertrekken. Hun zorgeloosheid staat in schril contrast met archiefbeelden uit o.a. Nazi-Duitsland.
Kalik maakte Tot ziens, jongens in het jaar dat Chroesjtsjov bijna geruisloos uit al zijn functies werd gezet. Onder het bewind van Brezjnev werd het culturele klimaat in de Sovjetunie snel slechter. Kalik werd daarvan het slachtoffer. Gedurende twee jaar werd de film vastgehouden door de autoriteiten. Na een langdurige zenuwoorlog werd de film in 1966 toch uitgebracht in de Sovjetunie. Het aantal kopieën was echter zo beperkt dat slechts een zeer beperkte groep mensen de film te zien kreeg. Bovendien gold er een absoluut verbod de film in het buitenland te vertonen. Het heeft tot het Filmfestival van Rotterdam 1991 moeten duren voordat de film in Nederland te zien was.
►Vooraf:
Ned. 2001, 72 minuten
De Nederlandse filmmaker Frans van de Staak overleed op 28 mei 2001 op 58- jarige leeftijd aan een slopende ziekte. Lastpak was zijn laatste film. Te weinig mensen zagen de film en dat was een euvel dat voor bijna al zijn films gold.
De hoofdpersoon van Lastpak is een acteur die zijn leven acteert. Hij is een lastpak, maar alleen voor wie op zijn toneelstukjes is uitgekeken of zich schaamt om in de nabijheid van een clown te zijn. Zijn vrouw verbreekt de relatie omdat ze de man gewoon niet langer kan verdragen en hij lijkt dat ogenschijnlijk vanzelfsprekend te accepteren. Hij trekt weg uit de stad naar een huisje op het platteland. Al snel heeft hij nieuw publiek. Een buurvrouw en haar dochter komen nieuwsgierig kennismaken en zijn direct enthousiast over de ingenieuze eenvoud van de voorstellingen van de lastpak die voor hen nog helemaal niet lastig is, maar juist een welkome afwisseling van hun al te gewone leven.
► Vooraf: 
Ned 2007, 15 min
Oudere dame aan het strand snuffelt tussen de spullen van een jongedame en wordt overvallen door nostalgie.
(Je bent zo mooi,
dat je de rest kunt missen.)
► Ook vooraf: Ned 2002, 11 min
Een woordenloze hommage in de stijl van Frans van de Staak, rond een man en twee vrouwen die een eind samen oplopen en dan weer uit het zicht verdwijnen. 
Ned 1966, 92 min
De Minder gelukkige terugkeer van Joszef Katús naar het land van Rembrandt is het boeiende debuut van Pim & Wim. Een man keert na een lange reis terug naar Amsterdam, maakt er Provo, Koninginnedag, een kermis en de Dodenherdenking mee en wordt vervolgens op bevrijdingsdag dood aangetroffen. Het enthousiasme straalt eraf. Vlot camerawerk van Wim van der Linden. Geproduceerd door Pim de la Parra.
Jean-Luc Godard sprak destijds in Cannes zijn bewondering uit voor dit debuut, en Jan Blokker noemt het zijn favoriete Nederlandse film.
Sovjetunie 1978, kleur en zwart-wit, 35 mm, 90 min
Sokoerovs eindexamenfilm en speelfilmdebuut De eenzame stem van de mens is opgedragen aan zijn leermeester, de inmiddels overleden Andrej Tarkovski. De geschiedenis, gebaseerd op verhalen van de Russische schrijver Andrej Platonov, speelt zich af in een klein Oekraïens dorp in de jaren twintig. Nikita, die als soldaat tijdens de revolutie heeft gevochten, keert terug naar zijn geboortedorp. Daar trouwt hij met de burgerlijke Ljoeba, een huwelijk dat echter tot mislukken gedoemd is.
Op het afgelopen Filmfestival Rotterdam werd Alexander Sokoerov, op grond van zijn status als regisseur en met het oog op de première van zijn nieuwe film Aleksandra, door festival directeur Rutger Wolfson ontvangen als eregast.
►Vooraf:
Alexander Sokurov krijgt bloemen van IFFR-programmeur Ludmila Cvikova. Rutger Wolfson kijkt toe
Berlin: Die Sinfonie der Großstadt
Duitsland 1927, 65 min
Een dag uit het leven van de stad Berlijn en alles wat zich daarin beweegt, de mensen, de treinen, de auto's, het licht. Dat alles gemonteerd in het ritme dat past bij het uur van de dag en in harmonie met de betekenis van de beelden.
►Live pianobegeleiding door:
Yvo Verschoor►Vooraf:
Nederland 2008, 7 minuten
De high speed camera laat zien wat het blote oog niet kan zien: hoe
ingenieus het samenspel van lichaam en geest is, opdat de tennisbal precies
in het midden van het racket geraakt wordt.
►Ook vooraf
Nederland 2007, 30 min
24 uur lang worden reizigers in de hal van het station geobserveerd. Hun lichaamstaal in de woordeloze beelden roept bij de toeschouwer tal van verhalen op.
Geïnspireerd door Berlin. Die Sinfonie der Grosstadt is het uiteindelijk een heel ander soort film geworden. In de jaren 20 werd men gefascineerd door het dynamische moderne leven. Aan het begin van de 21ste eeuw zijn de meeste processen door elektronica en digitalisering onzichtbaar geworden. De dynamiek wordt nu veroorzaakt door de diversiteit in uiterlijk van de reizigers.
Beide films achter elkaar zien geeft een uniek kijkje in de (film)geschiedenis.
Mexico | Nederland | Indonesië 2008, 140 min
Some years ago while being in Mexico, Kees asked me to find a devil for him to
take back to Amsterdam. At a shop downtown Mexico City full of wooden devils,
angels and skeletons we finally found a special one for him to take but right
before paying for it, Kees got nervous and took an angel instead. A week later
he phoned me from Amsterdam asking me to go back to the shop and buy the devil
for him. "I miss it" – he said. The next day I went back to the shop but Kees´
devil was gone.
This incident triggered in us the need to make a journey
and a film. A journey through different cities, towns and landscapes, finding
out about devils, angels and skeletons. The Netherlands, Indonesia and Mexico
connected through a series of special meetings between Kees and some friends of
us, relatives, neighbours, acquaintants and people whom we met on our way. A
road movie through thoughts, stories, fantasies, fears, lust and wills of
people.
Diego Gutiérrez, January 2008.
►In aanwezigheid van Diego Gutiérrez en Kees Hin
Paranoia
Nederland 1967, z-w, 102 min
Naar 'Paranoia' van W.F. Hermans
►Met korte inleiding van Thom HoffmanActeur (De witte waan, Ditvoorst 1984), cineast (De Domeinen Ditvoorst, 1992), fotograaf.
Sovjetunie 1929, 80 min
Toegang € 8,00
Een keuze uit de catalogus van productie en distributieclub Il Luster, en de prijswinnende film van Rosto.
Lost cargoEen digitaal gemaakte stop-motion film over een intergalactische vrachtvoortuigchauffeur.Zowel leuk als een state-of-the-art voorbeeld van digitale techniek.
Grappige tekenfilm over Humbert die last heeft van plakvoeten.
Man in een grote stad voelt zich te oud worden voor deze wereld. dan komt er een klein meisje voorbij.
Opnamen van bewakingscamera's zijn zo gemonteerd dat er een lovestory lijkt te ontstaan.
Laatste dagen van een eenzame, oude man.
Als een echte detective gaat een haan op zoek naar de dief van het ei van zijn hen. We verklappen niet dat de boer de meeste verdenking op zich laadt.
VentKomische animatie van een man die strijdt tegen de wind. Op muziek van Martin Fondse (Ernst Reijseger en Eric Vloeimans).
Hoe Snjezhi Tjelovek zijn voorouders verkreegSnjezhi Tjelovek leeft in het Oude Rusland in de tijd dat voorouders belangrijk waren, maar, hij is een vondeling...
Een roadmovie door een abstracte, geometrische virtuele wereldvirtuele. Grand Prix 2002 van het animatiefestival van Annecy.
Een graphic novel in de vorm van een overrompelende, bombastische animatie, die zich ergens tussen droom en nachtmerrie afspeelt. 'Borges meets Murnau' in de woorden van regisseur Rosto. Kreeg in Cannes de prijs voor beste korte film.
VS 1940, 83 min
De one liners vliegen om je oren: '
During one of my treks through Afghanistan, we lost our corkscrew. Compelled to live on food and water...'
►Vooraf: een cartoon
Groot-Brittannië 1936
Nieuwe gerestaureerde versie van 136 minuten.
►Met korte inleiding van Simona MonizzaFilmrestaurateur bij het Nederlands Filmmuseum.
USSR 1989, 70 min
Gevoelige en meeslepende documentaire is tevens aanklacht tegen de Stalinistische terreur.
►Vooraf: De seizoenen
Armenië 1975, 29 min
►Met een korte inleiding van Hans Boland
Hans Boland is schrijver en slavist en promoveerde op poëzie van Achmatova, die hij in het Nederlands vertaalde
(o.a de bundel Maar mijn liefde voor jou maakt me machteloos, uitgegeven in 1999 door Bert Bakker).
Nederland 2007, 72 min
Geïnspireerd door het boek 'Portret van een jongeman' van J.M. Coetzee en het werk van Michelangelo Antonioni.
►Vooraf: Lapje grondNederland 2003, 24 min
►In aanwezigheid van de regisseur
Italië 1975, 126 min
Hommage aan Antonioni (zie ook dinsdag 30 okt.)
Nederland 1996, 75 min
Melodrama in de Pijp in Amsterdam.
►Vooraf: Zap Gouden Kalf voor de beste korte film in 1994.
►Tevens presentatie van de DVD van Sur Place in aanwezigheid van de regisseur
Frankrijk 2006, 35 mm, 117 min
Een licht-komische, politieke satire met Michel Piccoli als oma.
►Vooraf: Dajo
Nederland 2003, kleur, 35 mm, 10 min
egie: Hanjo SmitsmanOver een eenzaam jongetje.
